Ποτέ δεν κράτησα θεούς και ούτε ποτέ ένιωσα την ανηλεή θέληση των ηρώων.
Για πολύ καιρό ήταν ελεύθερη η καρέκλα του δικαστή μου και δεν περίμενα κρίση στην οποία να απολογηθώ για τις μέρες μου…
Αποφασισμένος να ζήσω, αναζήτησα τη σκιά που ήταν ικανή να με φυλάξει τα καλοκαίρια και την πυρά που ήταν διαθέσιμη να παρασύρει το χειμώνα.
Πέρασα νύχτες επιφυλακής και σιωπής, δε βιάστηκα, άφησα τον τροχό των ετών να περάσει από μπροστά.
Ήμουν πεπεισμένος ότι η ύπαρξη δεν έχει υπέρβαση, γιατί το φως είναι πάντα φευγαλέο πάνω στο σκοτάδι, μια λάμψη στο μέσο του κενού.
Και ξαφνικά στο δάσος πήραν φωτιά τα δέντρα των επίμονων βλεμμάτων, η θάλασσα απέκτησε χείλη από άμμο σαν τις λέξεις που λέγονται σε μια γωνιά, ο άνεμος άνοιξε τα χέρια του και τα ξενοδοχεία τα δωμάτια τους.
Η γη φαινόταν πιο γυμνή από ποτέ, γιατί η νύχτα ήταν, όπως το κενό, μια σκοτεινή λάμψη στο μέσω του φωτός.
Τότε κατάλαβα ότι η αθανασία μπορεί να εισπραχθεί προκαταβολικά...