Soğuk,karanlık ve yağmurlu bir eylül akşamı falan değildi oysa. Her şey radyonun sesinin öncekilerden biraz daha fazla açılmasıyla başladı sadece. Masumiyet farkında olmadan yitirilen bir olguydu. Pek bilmiyor gibiydik veya önemini pek kavrayamıyor gibiydik ta ki kaybedene kadar. Sistem'in dayatmalarına karşı çıkarken duyulan haz, sınavdan sınava koşan bir öğrencinin rutin kaçışıydı artık. “Bu sisteme dahil olmak istemiyorum” cümlesi mi başlangıçtı yoksa, kaybettiğimizde zaten, halihazırda bir sisteme dahil olmuyor oluşumuz mu bilinmez. Ben büyük felaketlerin başlangıç noktası gözden kaçırmışımdır hep; kaybettiğim en ufak bir duygu beni ıssız bir adaya götürmüştür ve geri dönüşü yoktur, tüm gemiler yakılmıştır artık. Kullanmaktan pek bir zevk aldığımız “Modern insan” tanımının rutin işleri arasında yemek, içmek, çalışmak ve sevişmek gelmektedir ve zorunluluk kavramı içerisinde insan uğruna karşı çıkılan her bir savaşta kaybedilmiştir