คนหนึ่งรัก คนหนึ่งไม่รู้ คนหนึ่งเฝ้าดู คนหนึ่งไม่เห็น คนหนึ่งห่วงใย คนหนึ่งไม่เคยเป็น คนหนึ่งลืมยากเย็น คนหนึ่งไม่เคยจำ.........
......บางทีชีวิตไม่ใช่ว่าจะง่าย ถ้าเรายังดูแลตัวเองไม่ได้ เราจะไปดูใครได้ ทุกวันนี้พยายามจะเลิกทำตัวที่ไม่ดีทุกทุกอย่าง ที่เคยทำมาเพราะชีวิจแบบนั้เหมือนไขว้ไว้บนเส้นด้าย โดนไฟเบาก้อขาด ที่ทำให้ให้ฝากความหวังไว้ผิดหวังกับเรา ก้อเพราะเรายังเดินบนทางสายเก่าถึงต้องมีปัญหาพาให้อีกคนลำบากไปด้วย.. สงสารมากร้องไห้ก้อเพราะตัวเราเองไม่พอ ทั้งที่เรามีพอที่จะทำไรได้แต่ก้ออยากให้ได้มากกว่านี้อีกหน่อย เค้ามาจะได้มีไว้ใช้ได้สักระยะนึงก้อยังดี แต่ประมาณไป ถึงเรื่องได้ติดค้างไว้ในใจคนเดียวทุกวันและพยายามทำตัวเองใหม่ สร้างอนาคตตัวเองใหม่ ขอแค่เวลาสักพักใหญ่อาจจะปี2ปี ทำให้พ่อแม่ก่อนแล้วเราค่อยกลับมาเดินด้วยกัน ถ้ามีใครไปก่อนเราก้อรออยู่อย่างนี้ เพราะความผูกพันธ์มากกว่ารักก้อรักอยู่แต่ความที่เราดูเรากันยามที่เจ็บป่วยนี้ คือสิ่งที่เราคิดตลอดว่า ถ้าเราเป็นเค้าตอนนั้นเราเป็นใครก้อไม่รู้แถมยังเป็นคนแปลกหน้ามาดูแลยามเราลำบากเจ็บป่วยเช็ด