Βρίσκομαι σε πλήρη άνοια. Πέφτω στο κενό. Κοιτάζω τη ζωή και τα απραγματοποίητα όνειρα μου και δακρύζω. Τα πολυταξιδεμένα δάκρυα μου ακολουθούν τα αυλάκια του προσώπου μου και πέφτουν λυπημένα στο τίποτα, λες και αυτά πεθαίνουν σήμερα μαζί μου. ένα όμως σταματά, δεν δέχεται να κυλήσει. Είναι το δάκρυ της ελπίδας, αυτό που μένει όταν όλα τα άλλα παραδίνονται στη λήθη, αυτό που σου ψιθυρίζει πως κάποια μέρα όλα θα αλλάξουν ....