-Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα(Ν.Καρουζος)

-ο ερωτας ελθοντ΄εξ οράνω πορφυρίαν περθέμενον χλάμυν(Σαπφω)

-και μες στη σκοτεινή φλακή όπου 'το η Αρετούσα εμπήκα δυο όμορφα πουλιά κι εγλυκοκελαδούσαν(Κορνάρος)

-ἠδὲ παρ' Ἠελίοιο πύλας καὶ δῆμον ὀνείρων(Oμηρος)

-Ώρια μου ροντινέττα
ά πούτε στέ τσέ στάτζει
πλέα τάλασσα σ' αγκουάδδει
μέ τούτο καλό καιρό
Άσπρο βαστά τό πέτο
μαύρε βαστά τές άλλε
ο σταυρί κολόρ ντί μάρε
μέ τή κούνια λιό νοιτή
Αρώτησα τή μάνα μου
τήν πλέον αγαπημένη
έχει τόσο κα μέ μένει
πούρου νάχει νά μέ δεί
Αρώτησα τόν τσούρη μου
τσέ σ'ολή τή γκετονία
τσέ άν είχεν ομιλία
πόσα είχε νά μού πεί
Καίτζ'αμπρό στή τάλασσα
πάντα σένα κανονώ
λίον γκέρνει,λίον καλέει
λίον εγκίτζει τό νερό.
(Μα σου τίπο μου λέει,
για πόσα σε ρωτώ,
λίον γκέρνει, λίο καλέει,
λίον εγκίτζει το νερό...)

-«Σε ποιον θάνατο πήγες. Περνούσε αεράκι από εκεί;» - «Στοχάσου: Πόσο κράτησε το Θαύμα˙ πόσον η κακιά Στιγμή!»Μάρκος Μέσκος

-«Μεταβάλλον αναπαύεται» Ηράκλειτος