Może jest mi czasem za ciężko niepowiem, świadomie dźwigać piętno że wszechświat jest tylko resztką energi mojej.
Zaklęte w kwadrylionie tysięcy ciał, lecz znikome, szanse na to że dogadam sie sam ze sobą w innej osobie.
I tak jest codzień nawet kiedy spijam nektar prawd, conajwyzej sie napierdole, nie mam jak znowu sie pozbierać w całość a, jak na ten czas to bylo by dla wszystkich pomocne.
Samolubność, to cecha której fakt tysiące lat pozbywam sie w sobie i was lecz nadal, każdy ma w sobie tą jebaną demonologie kłamstw, co gniją na dnie piekła gdzieś w kotle...