من آريایی ام...پيامبر ندارم، اما عقل دارم... امام ندارم، اما شعور دارم... روحانی برای توست چون من نياز به تقليد ندارم... عاشورا ندارم... منجی درون چاه ندارم تنها فکر دارم و خـــدا... اما خدايم نه در بيابان درون مکعب محصور است و نه عمامه بر سر دارد... من، منم. چيزی که تو نيستی. من آريايی ام كسی كه افكارش در مغز كوچك تو نمی گنجد. من به شیوه خود زندگی میکنم شبیه خودم هستم و بس. ازروی نقش کهنه دیگران هم نقاشی نمی کنم، نگران عوام نصیحت گو هم نیستم. اگر شیوه ام بر خطا هم باشد بلاخره دیر یا زود از خطای خویش درس خواهم گرفت. من به دنیا نیامده ام تا به میل دیگران، هر کس که میخواهد باشد، زندگی کنم. میگویی اخلاقم گند است! به خودم مربوط است... غرورم از حد گذشته!!! باز هم به خودم مربوط است... تمام زندگیم خودخواهانه است! زندگی خود است... از عده ای متنفــر شده ام! به خودم مربوط است... نگاهم به افق دوخته است! چشمان خودم است... از ناصحان خوشم نمی آید! سلیقه خودم است ... صدای خنده هایم از حد عادی بلندتر است! خوشحالی خودم است... عده ای را به فراموشــی سپرده ام حافظه خودم است... دلم می خواهد اینگونه باشم..