Isimsiz siir....
bazen seni daglarin en ucra köselerinde biten papatyalara benzetirim
gözlerini getirip aklima kimsesiz ormanlarda gezen ceylanim derim
ne tutmaya kiyarim ne koparip koklamaya seni
öyle bakarim bakar bakar durur hayran kalirim topragin üste narin durusuna

bazen olur rengi kandan kirmizi güllere benzetirim seni
insan nereye giderse gitsin ilk ilgi ceken güller gibi
kadifeden bir yapisi mislerden daha da güzel kokusu olan güllere
ama uzansam elimi kana boyarsin dikeninle canimi yakarsin

bazen olur meneksem derim sana adindan olsa gerek nesem derim
oturup basinucunda baksam uzun uzun renkli yapragina
yine doymam o güzel boyun bükmene günes görünce sen sakrak acmana
ama kiyamamki seni koparmaya koklayip icime sarmaya

bazi zaman olur gül bahcesi sanarim seni
ne arasam bulucagim kokusundan ayilip bayilacagim
tam uzatirken koparmaya su daha güzel bu daha narin diye
bir ömür boyu kiyamadan uzaktan uzaga bakacagim

sen benim güller arasinda en güzel