On iki yaşında nabuz bütün ciddiyetiyle bacak arasında atmaya başlar. Tatlı ürpertiler, tabiat ananın çağrı sinyalleri; tabiat ana herkesi, hayatı devam ettirmeye çağırır. Cinsel dürtü uyanır, yarı baygın yatan canavar eklemlerini kımıldaıtr, tırnaklarını biler ve burun deliklerinden kızgın dumanlar üfler… İnsanın içindeki vahşi hayvan uyanır ve ergen hayatın laneti üzerimize uğrar. Biz de ya karın boşluğumuza alev üfüren bu canavara uyar, hayat boyu irademiz dışında bizi yönetmesine izin veririz; ya da içimize kapanır, ilahiler söyler ve tek kişilik yatağımıza uzanarak ellerimizi yorganın üstünde birbirine kenetleriz. Hayat ve dürtü bizi bu aşırı iki uç arasında seçim yapmaya zorlar.