Za Stasiukiem:
"Ja [...] - dziecko mazowieckich nizin - odczuwałem nieustanny przeciąg, nieustanny cug ciągnący ze wschodu na zachód i z powrotem"

Od siebie jeszcze - z północy na południe też.

Kiedy niektóre kraje na mapie Europy zaczynają pulsować, jak bijące serce, po nocach śni mi się fabryka czekolady w Szerencs i więzienie w Gherla, a z tramwaju nie wysiadam tam, gdzie powinnam, to wiem, że stężenie Stasiuka w mojej krwi jest już zbyt duże. Że powinnam go odłożyć, odpocząć, zatęsknić. Ale mimo wszystko wkładam po raz kolejny te same książki do plecaka i podążam szukać źródła tego pulsu.