Bir çocuk Emre Dağ…
At arabalarının, kamyonetlerin arkasına takılmış…
Arkadaşları tarafından “Abi takılan var, takılan var” diye gammazlanmış…
Minibüslerde, otobüslerde midesi bulanınca annesi tarafından “aklına getirme midenin bulandığını” öğüdüyle yüzleşmiş…
Bu öğüdü ciddiye alıp “Aklıma getirmiycem, getrimiycem işte” diye mücadele etmiş ve bunu başaramamış bir çocuktu…
Depozitolu şişeleri evden çaktırmadan yürütüp bakkala satarak harçlığını çıkarmış…
Ebe tura bir ki üç, yerden yüksek, Japon kale, dokuz aylık… gibi oyunlara doymayan…
Hava kararmadan evde olması gerekmiş bir çocuktu…
Yine çocuk…
Evdeki terliklerin salon, mutfak, banyo, balkon terliği şeklinde ayrılmasına anlam veremeyen…
Balkon terliğiyle odalarda, diğer terliklerle balkonda dolaştığında azarlanmış bir çocuktu…
Yine çocuk…
Banyo yapmayı sevmeyen…
Taşa oturunca gerçekten karnı ağrıyan…
Acıkınca eve şöyle bir uğrayıp ekmeğin arasına domates destekli bir şeyler koydurarak evden bir çırpıda çıkan…
Evden çıkarken ayakkabıl