Ιωάννης Κόκκινος - Χωρίς Παύση - " Ένα ταξίδι χρόνος " - 09.11.2020

Το Μεγάλο Ταξίδι περνά μέσα από ημέρες και νύχτες. Εναλλάξ.

Στη μέρα, όλα εύκολα. Απλά. Ο κίνδυνος - κίνδυνος, η γαλήνη - γαλήνη.

Και η βροχή βλέπεις από πού έρχεται, και πώς οι στάλες δένονται ρυάκι να φύγουν μακριά.

Ή λίμνη να σε στριμώγνουν απειλητικά.

Μα τη νύχτα... Η σιωπή σημαίνει ξέρεις τι; Απουσία κενή ή άφωνη απειλή; Το σκοτάδι μπορεί να είναι από όλα μέχρι τίποτα. Το φοβάσαι; Το αγαπάς; Το αψηφάς;

Κάθε βήμα μέσα του μια πράξη ηρωική: τρελό ή παλληκαρήσιο ποιος θα πει.

Και η βροχή... Είτε απ' το σύννεφο ξεκρεμιέται είτε δυο σπιθαμές από την κεφαλή, το ίδιο υγρή. Ψυχρή.

Κι όμως. Τη νύχτα δεν σταματάς. Γιατί αυτό που ίσως υπάρχει (κανείς δεν έμαθε προτού το βρει) αξίζει πιότερο απ' ό,τι συναντήσεις την αυγή.

Έτσι είν' ο άνθρωπος. Ρισκάρει τα πάντα για να κερδίσει το αβέβαιο που θα είναι ξεχωριστό κι ας τον οδηγήσει στον χαμό. Αυτή η ματαιοδοξία όμως τον εκανε να πρωτοκοιτάξει ψηλά στον ουρανό.

Πήρε χιλιάδες χρόνια, όμως, τελικά, το έκανε και το ταξίδι αυτό.